Gün doğmuştu. Ağzımda mide bulandırıcı bir tat vardı. Çok içerdim o ara. Gün doğmuş, çıktım kulübeden. Hava aldım. Halamgilin yere kadar yürüdüm geldim. Bi sigara içtim arada. Bi de üşümüşüm… sabah soğuğu. Girdim içeriden hırkamı aldım. Bu arada kızdan tık yok. Yerinde. Dedim dinlensin ellemedim garibi. Küçük tüp var bizim arkada. Aldım tüpü, kurdum ocağı. Girdim sonra tekrar kahvaltıya kaldırayım… Dedim kaldırayım… Menemen yapalım… Uyanmadı… Uyanmayacağını anladığımda bütün zeytinliği yakıp kül edesim geldi şerefsizim. Taşıdım arabaya. Doktora götürecekmişim. Götür de gör ebeninkini… Yârinse de anlatamazsın derdini. Sen öldürdün derler, alırlar içeri. Şimdi olsa düşünmezdim iki dakikada yakardım gençliğimi… Ama adı üstünde, gençlik. Daha cesur olmak lazım gelirdi. O kadar adam değilmişim belli ki… Ana var, baba var. Yaşlı… İbrahim’le Macit küçük o zaman. İbo neyse de Macit daha ilk okulda. Olmaz yani. Askerden yeni gelmişim, herkesler elime bakar. Sahipsiz koyamam ailemi… O yerler yeterdi aslında. En azından Macit’i büyütür, İbrahim’i everirdi. Sonra zaten… Yer yurt belli gayrı ne olacak? Olurdu işte. Ben günahımın borcunu öderdim peşinen. Günahım…
Zinadır, alkoldür… Zübeyde’den evvel cigara da takılırdım. Ama ona kokmayım diye bırakmıştım onu da… Diyeceğim o ki bende sevdiğimin canını alacak ar yok. Hiç olmadı. Hiç o kadar hayasız olmadım. Zübeyde’yleydik o gece evet. İçtik. O da içti bu sefer. Ethemden aldıydım boğmayı. Zübeyde’m biber közlediydi o akşam. O akşam. Tüfek patladı, evet. Ben yaktım tüfeği, evet. Ama Zübeyde’yi ben vurmadım. Anlayabiliyorsanız anlayın işte. Anlaşılır işte. Çıkar illa. Ben vurmadım. Vurulmadı Zübeyde’m.
Kalpti belki de. İnce hastalık. Bilmiyorum panik oldum. Tüfek.
Evvelsi gece domuz inmiş karşı bayırdan. Heder etmişler bahçeyi falan da hatta. Çitleri paramparça etmişler. Kesiyorum pencereden. Baktım sakinlediler. Ekinlere girmişler, yiyorlar. Kırpmadım gözümü. Kaptım saçmalıyı. Açtım kapıyı vurdum bunu. O domuz. Bi garip hayvandı doğrusu. Vurdum da. Hiç öle yazmadı. Baktı bir. Kaçtı gitti.
Amına kodumun uğursuzu. Sabahına Zübeyde’siz kaldım.
