Zihnim kirli bir nehir gibi bulanık
Fırtınalı düşüncelere dalıyorum
Kimsesizim
Oradan oraya savruluyorum
Ne yapsam bilemiyorum
Uzun süredir gelmedi bahar
Rüzgarın kasvetine sarıldım
Nereye tutunsam kırıldı dallar
Kendimle kaldım
Gece çöker içime sessizce
Sesim yankılanır boşluğuma
Tutunacak bir dal ararken
Kırılıyorum en zayıf yerimden
Bir ışık arıyorum uzaklarda
Gözlerim alışmış karanlığa
Ne yana dönsem aynı çıkmaz
Aslında kendimden kaçamıyorum
