Nefes alıyorum. Hayat akıp giderken, bir şeyler biterken peşinden koşup ayak uydurmaya çalışıyorum. Her bitişi gerçek bir son olarak görmeyi kabullenemiyorum belki de. Bu yüzdendir tüm düşüşlere rağmen koşmaya devam edişim. Zamanında çok vazgeçtim çünkü. En çokta kendimden vazgeçtim. Bir yabancıyla aynı bedeni paylaştığımı fark ettiğimde bir şeyler yanlış hissettirmeye başladı. Bu kapana kısılmışlık hissi, bu yabancılık… Ah o ne yapacağını bilemediğin anda boğazına dizilen kelimeler, nefesini kesen gözyaşları… Ne acımasızlarmış! Bu acımasızlıklar içinde zor olan o yabancıdan kopmak değil, kopunca gelen yalnızlık ve karanlıkmış. Zihninde dolanıp durduğun boş sokaklarda, kaldırıma çöken kendinmiş en çok koyan. Şimdi ise bütün bu hisler üstü tozlu anılar olarak kaldı zihnimde. Yaşamımın paletini elime alabildiğimde ve fırça tamamen bana ait olduğunda özgürce renklendirdim hayatımı. Her bitişin sonuna yeni kapılar çizmeyi öğrendim önce. Sonra kendime yeni evrenler, yeni yollar yaratmayı. Kırık çabalarımın sonunda ise nefessiz kaldığımda kendime gökyüzü armağan etmeyi öğrendim. Artık nefes alabiliyorum.
Post TagsMonolog
